حسرت پائیز

می شود سخت ترین مساله آسان باشد

پشت هر کوچه ی بن بست خیابان باشد!

می شود حال بدِ ثانیه ها خوب شود

شهر هم غرقِ هماغوشی باران باشد

گیرم این عشق - که آتش زده بر زندگی ات -

بعد جان کندنِ تو شکل گلستان باشد!

گیرم این دفعه که برگشت، بماند...نرود!

گیرم از رفتنِ یکباره پشیمان باشد

بعد شش ماه به ویرانه ی تو برگردد

تا درین شعر پر از حادثه مهمان باشد

فرض کن حسرتِ پاییز، تو را درک کند

روز برگشتنِ او اولِ آبان باشد! .

بگذر از این همه فرضیه، چرا که دل من 

مثل ریگی ست که در کفش تو پنهان باشد