با اينكه چون ماري درون آستين بودند
زيباترين شبهاي من روي زمين بودند
چشمانت، آن الماسهاي قهوهاي يك عمر
با چشمهاي خواب و بيدارم عجين بودند
هر چند آخر زهر خود را ريختند اما
تا لحظۀ آخر برايم بهترين بودند
هر قدر نزديك 1 1 مرا 1
بعداً شنيدم چشمهايت دوربين بودند
خواجو تو را هر روز با يك زن تماشا كرد
پلها و زنها بين ما ديوار چين بودند
تا صبح چشمم را به سقف خانه ميدوزم
شبهاي زيبايي كه ميگفتي همين بودند؟
برچسب:
نویسنده: رویا رادمنش