ماه شبگرد

ماه

شبگردی آواره است

که چادرت را کنار میزند

خورشید

دیوانه ای که خود را

به جنون ظهرگاه بیابانت میزند ...

من اما نه ماهم ، نه خورشید

یک شب

تـــو را از قبیله ات میدزدم

و شمشیر میکشم

به روی برادرانت

تا فراموشت کنند ...

برچسبها: آرش شفاعی